Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 7

                                                           Elena
Budzę się wśród dźwięków krzątaniny.
- Jak się czujesz? - słyszę nagle.
Rozglądam się chwile po pomszczeniu. I nagle go widzę.
Rozczochrane włosy,blada cera i sińce pod oczami.
Jamie.
- Co się stało?- pytam z trudem.
- Wzięłaś jakieś świństwo z szuflady Daniela i zemdlałaś.
Zamrugałam zdezorientowana po czym się podniosłam.
Przytrzymał mnie wyraźnie zdenerwowany.
- Powinnaś odpoczywać.
- Litości... - jęknęłam
Popatrzył chwilę na mnie po czym westchnął przeciągle.
- Dobrze. Niech ci będzie. Zabiorę cię na jakąś kolacje.
Uśmiechnęłam się.
- Ale... Masz odpoczywać w łóżku. Z naciskiem na to ostatnie. A teraz wybacz muszę pogadać z Danielem.
Po tych słowach wyszedł z pokoju.
Chyba mi się przysnęło. Gdy się obudziłam w pokoju się świeciła lampka nocna a za oknem było ciemno.
Po chwili do pokoju wszedł Jamie ubrany w czarny garnitur i czarny krawat.
Jednym słowem-Ciacho.
- Coś mi się przekrzywiło Śpiąca Królewno? - spytał tym swoim uwodzicielskim głosem.
- Nie - to powiedziawszy ziewnęłam przeciągle i się przeciągnęłam.
Podszedł do mnie żwawym krokiem i porwał mnie w ramiona.
- Iiiiii... Puszczaj! - zaczęłam się śmiać. - Jestem w piżamie.
- Idealny ubiór dla Śpiącej Królewny nie uważasz?
Nie zważając na moje protesty zaniósł mnie na piętro.
Gdy dotarliśmy na miejsce postawił mnie.
Byliśmy na tarasie a na nim...pełno świeczek i na środku stół zaścielony białym obrusem.
- Rety Jamie...
Nie dał mi dokończyć tylko wziął za ręce i patrząc mi w oczy zaczął mówić:
- Słuchaj. To co się rano stało to jest...
- Co się stało? - przerwałam mu.
- Skoczyłaś z drugiego piętra z powodu narkotyków.
- Co? - spytałam niedowierzająco.
- To co słyszałaś. - miał poważną minę.- I umarłaś.
Popatrzyłam na niego jak na kretyna.
- Że co? Umarłam? No to powiedz mi dlaczego tu stoję co?
- Bo masz to - to powiedziawszy jednym ruchem podniósł mi koszule od piżamy na wysokość ramion i pokazał na bliznę o nietypowym kształcie znajdującą się na moim mostku.
- Co ty mi zrobiłeś? - wyszarpnęłam się z jego uścisku. -No powiedz co?!
- Elena. Nie zmuszaj mnie do tego.
- Do czego? Kim ty do cholery jesteś? - po mojej twarzy zaczęły płynąć łzy złości i bezradności.
- Jest twoim Strażnikiem - nagle zza pleców usłyszałam głos Daniela - I wiesz co? To zabawne ale ty też nim jesteś. Tak jakby. Wiesz że on nie może mnie zabić? Mnie ani Franka. Tylko twoja świadoma ofiara z życia. A puki co to widać że się do czegoś takiego nie szykujesz.
- Jesteście wariatami. - szepnęłam. - Oboje. Co ja tu w ogóle jeszcze robię?
To powiedziawszy podeszłam do Jamiego, pocałowałam go w usta i wbiegłam do domu.
Oczywiście pobiegli za mną.
- Zostawcie mnie!
To był moment kiedy moja złość przybrała maksymalny poziom.
Wtedy stało się coś dziwnego. Moja skóra rozbłysła dziwnym blaskiem po czym moje ręce pokryły się jakimiś dziwnymi znakami. Ubranie też było inne.
- Co to do cholery jest? - rzekłam ledwo słyszalnym szeptem
- Zmieniłaś się w Strażnika. Twoim przeznaczeniem jest zabijanie takich stworów jak my. - To powiedziawszy Daniel przyjął najokropniejszą postać jaką w życiu widziałam. Postać potwora.

Komentarze

  1. Bardzo ładny wygląd bloga :* Świetny rozdział :)

    Zapraszam do mnie: http://wikis-life.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Jamie <3 Świetny ten rozdział :D
    Obserwuję. Jeśli spodoba ci się mój blog to ty zrób to samo :)
    finementesword.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Piękny Blog <3

    OdpowiedzUsuń
  4. Niezłe, zapraszam do mnie: http://blaackbirds.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.