Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 8

Wmurowało mnie w ziemie. Dosłownie.
- To tylko iluzja. - w mojej głowie rozległ się głos Jamiego który w obecnym momencie nic nie mówiąc rzucił się na potwora.
Próbowałam się ruszyć ale na próżno.
- Nie mogę się ruszyć. - powtórzyłam.
Nagle Jamie zmienił minę wyraźnie przerażony.
- Cholera - zaklął gdy zorientował się że nie może się ruszyć.
Stojący na środku potwór zaśmiał się dziwnie po czym rzekł ochrypłym tonem:
- Nareszcie. Nadeszła ta chwila. Zabije was.
Podszedł do mnie i swoimi obrzydliwymi palcami przejechał po moim policzku.
- I wtedy mnie nie zabijesz. - ciągnął - Bo tylko ty możesz to zrobić. Jaka szkoda.
To powiedziawszy założył mi nie zaciśniętą szubienice.
- No to do dzieła mruknął.
                                                            Hans
Byli blisko. Czułem ich. Za drzwiami. Za tymi drzwiami. Z tą właśnie myślą je pchnąłem. To co za nimi zobaczyłem zmroziło mnie. Na środku pokoju stał ogromnych rozmiarów potwór który zajeżdżał zapachem tranmanów. Widząc co zamierza zrobić z ciemnowłosą dziewczyną ruszyłem od razu do ataku. Cisnąłem ostrzem w jego cielsko. Nóż trafił na wysokość serca. I trafiłem. Potwór runął na ziemie cudem nie przygniatając Jonathana. Szybko zlokalizowałem źródło problemu to jest dlaczego się nie ruszają i spuściłem blokadę najpierw z Jonathana a następnie po zdjęciu sznura z szyi dziewczyny z niej.
Chwile później dziewczyna osunęła się prosto na moje ręce.

                                                    Jamie
- Jak długo to jeszcze potrwa Hans? - spytałem mojego towarzysza.
- Lada moment. To tylko kwestia czasu jak się obudzi. Sam wiesz przecież jak to jest z demoniczną śpiączką.
Wiedziałem.
Nie musiał mi przypominać.
To było 2 lata temu.
Spacerowałem razem z moją dziewczyną gdy nagle zaatakowały nas tranmany. Duża grupa. Zmieniłem postać i dobyłem noża.
W chwili kiedy to zrobiłem popatrzeli na mnie jak na wariata. Pomimo tego rzuciłem się na nich. Oni jednak mnie z łatwością odepchnęli i zaczęli dobierać się do mojej dziewczyny.
Nagle powietrze za wibrowało.
- Jonathan przestań się bić z gliniarzami! - usłyszałem za plecami jej głos.
- To nie są gliniarze. Tobie tak się tylko zdaje. - to powiedziawszy rzuciłem dwoma nożami naraz zabijając ich na raz.
Chwile później usłyszałem jej szept:
Zabiłeś niewinnych policjantów.
- To nie były gliny Susan.
Chwile po moich słowach osunęła się na drżących nogach.
-Susan nie odchodź! - wykrzyknąłem z rozpaczy.
- Zapadła na demoniczną śpiączkę. - usłyszałem z oddali głos Hansa. - Ale może nie przeżyć. Musisz ją jak najszybciej zabrać z terenu na którym były tranmany.
Wziąłem moją dziewczynę czym prędzej na ręce i pognałem przed siebie. Gdy dotarłem do siedziby natychmiast została zabrana przez lekarzy.
Jednak w tej sytuacji było najstraszniejsze zdanie które usłyszałem na samym końcu:
Susan nie żyje. 
  
. 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.