Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 24

- A teraz do rzeczy. Tylko jedna z was skończyła kurs. Katherine Stewart.
Nie mogłam w to uwierzyć. Tylko patrzałam osłupiona w instruktorkę.
- Tylko dzięki swojej determinacji zdołała tego dokonać.
Reszta słów nie miała znaczenia. Po miesiącu strażniczego czasu a dniu czasu ziemskiego zostałam pełnoprawną Strażniczką.
Gdy już było po całej uroczystości nadania mi runu i broni zostałam odesłana do swojego ziemskiego domu.
W pomieszczeniu w którym wylądowałam na środku pokoju stał Paul.
- Zdałaś. - to powiedziawszy odgarnął mi włosy z karku i odsłonił run.
- Skąd wiedziałeś że tu wyląduje? - spytałam zaskoczona.
- Jestem aniołem. - uśmiechnął się szelmowsko. - Z resztą to ja cię wysłałem do Amatrisu.
Nagle moim ciałem wstrząsnął szloch.
Paul mnie mocno przytulił a ja w międzyczasie próbowałam rozprawić się z faktem że ja i John się rozstaliśmy oraz tym że się ze mną nie pożegnał 
Na chwilę uniosłam twarz żeby spojrzeć na Paula.
Miał zero emocji na twarzy.
Gdy spostrzegłam za jego plecami Alice zemdlałam.

Gdy się obudziłam spostrzegłam Paula siedzącego na krańcu krzesła obok kanapy.
Obok niego stała Alice.
Podniosłam się gwałtownie do pozycji siedzącej.
- Muszę iść. - wyszeptałam po czym zeszłam z kanapy.
- Dokąd? - odezwał się Paul.
Wzruszyłam tylko ramionami i wybiegłam z pokoju. 

- Pokarz się. - stałam na niewielkiej leśnej polanie.
Nie miałam wielkiego pola manewru.
- Wedle życzenia. - na polanę wszedł rosły mężczyzna koło czterdziestki.
W jednym kroku był przy mnie.
- Sprzyjasz z moim synem. A to wielki błąd. - zacisnął swoją dłoń na mojej szyi.
Unaoczniłam miecz który chwilę potem wylądował na ziemi.
- Coś słabo ci idzie. - prychnął mój oprawca.
Zacisnął mocniej dłoń.
John
- Puść ją.
Facet spojrzał na mnie po czym puścił bezwładną już Kat.
- John. Cóż za miła niespodzianka.
- Do usług. - ukłoniłem się szyderczo. Cóż za piękna okolica nie sądzisz?
- Gdzie jest Paul? Była by jeszcze piękniejsza z nim.
- Wołałeś mnie? - powiedział Paul stojąc nieopodal z Kat na rękach.
Jego ojciec rozdzielił ich natychmiast.
Kat wylądowała na drzewie Paul natomiast stał tam gdzie przedtem.
- Jakiś problem panowie? - usłyszałem najpierw głos Layli a potem zobaczyłem jej ciało.
Podeszła do Paula i wystrzelili promień.
A trafił on w...
- Uciekł. - szepnęła Layla.

- Wszystko z nią w porządku?
Spojrzałem na Laylę stojącą w progu i patrzącą z troską na Kat.
- Powinna przeżyć. Zjawiłaś się w samą porę.
- Coś mi się nie wydaje żeby ojciec Paula uciekł przed naszą mocą.
- Masz rację. To miało wprowadzić nas w błąd. Ale się nie udało. Peszek.
Podszedła do mnie po czym pocałowała mnie w policzek.
W tym momencie usłyszeliśmy ciche chrypnięcie.
Z łóżka spoglądała na nas tępo Kat mając na szyi kołnierz co uniemożliwiało jej zbytnie poruszanie się. Widząc że jej to zbytnio nic nie daje położyła się z powrotem na łóżku.
Kat
Leżałam tam jak jakaś idiotka wpatrując się w sufit.
Nie tylko że ruszyłam na tego palanta to jeszcze mój były całuje się na moich oczach.
- Nic ci nie jest? - spytał John.
- Daruj sobie. - wychrypiałam.
Do sali nagle wpadł Paul.
- Ojciec zostawił wiadomość. Nadchodzi.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.