Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 3

Gdy już w końcu znalazłem się w łóżku rozległo się pukanie do drzwi. Postawiłem olać Daniela. Wiedziałem że to on. No chyba że...
Jakby na potwierdzenie moich słów drzwi się uchyliły i wyjrzała zza nich głowa Eleny.
- Mogę? - spytała nieśmiało.
- Jasne - odparłem nieźle zaskoczony.
Zamknęła za sobą drzwi i chyba niewiedząc co ze sobą zrobić przycupnęła na brzegu krzesła.
- Możemy porozmawiać? - szepnęła ledwie słyszalnie.
- Jasne. - Odparłem prostując się na łóżku. - Co się stało. Albo nie. Wiem. Daniel?
Skinęła głową i momentalnie wybuchnęła gwałtownym szlochem.
Podszedłem do niej i objąłem ją delikatnie a ona zatopiła twarz w mojej klatce piersiowej.
Po chwili usnęła a ja wziąłem ją na ręce i położyłem ją do mojego łóżka.
Gdy już ją przykryłem kocem i porządnie nim opatuliłem założyłem brakujące części garderoby i wyszłem z pokoju.
Gdy już znalazłem się na tyłach domu zmieniłem postać i wyjąłem zza pasa mój seraficki nóż. Nareszcie. . Gdy blask księżyca odbił się w jego ostrzu dopiero poczułem że jestem sobą. Strażnikiem. Strażnikiem któremu nie straszne żadne przeciwności bo chronią go znaki na jego ciele.
Nakreśliłem w powietrzu ostem koło i po chwili przed moimi oczyma pojawił się portal.
Chwile się wahałem ale jednak przez niego przeszedłem.  

Gdy jeden z tych parszywców zniknął mi z oczu wyszłem z ukrycia i przez chwilę wpatrywałem się w niebieską spiralę. Wiedziałem że kiedy się do niej zbliżę strzeli we mnie piorun. Portale strażników. Phi! Najważniejsze było to że podopieczna tego nędznego strażnika była sama. Zakradłem się od tyłu i weszłem kuchennymi drzwiami.
- Co ty tu robisz? - spytał mnie zszokowany Daniel.
- To ładnie tak witać przyjaciela? - spytałem.
- Daj spokój. Nie jesteśmy przyjaciółmi. Jedyne co nas to to że jesteśmy tranmanami.
- Z resztą. - machnąłem ręką. - Gdzie dziewczyna?
- Nie zbliżaj się do nie.
- Słucham?
- Nie zbliżaj się do niej. - zastąpił mi drogę na schody.
- Bo...?
- Bo jak strażnik się skapnie kim jestem i że Elena nie jest moją siostrą będzie miał prawo zabrać ją do Amatrisu. A tego nie chcemy prawda?
Daniel miał rację. Ujawnianie się na samym początku to nie był dobry pomysł. Skinąłem głową i już zamierzałem wyjść kiedy mnie zatrzymał.
- Słuchaj. Musimy unieszkodliwić Jamiego.
- Kogo?
- Tego parszywca co wyszedł jakiś kwadrans temu.
- A nie lepiej uniemożliwić mu powrót z Amatrisu?
- Wiesz że to możliwe tylko w skrajnych przypadkach.
- Nieważne. Dorwę tą dziewczynę za wszelką cenę.

                                                             *  *  *
Na następny dzień obudziłam się z lekkim pulsowaniem w ręce.
Musieli mnie porządnie nafaszerować lekami - pomyślałam po czym ubrałam się i zeszłam na dół.
Daniel stał przy kuchence i smażył naleśniki.
- Głodna?
Skinęłam głową. Zajęłam miejsce przy stole i zajęłam się za pałaszowanie śniadania zaraz po tym jak mój...brat podłożył mi talerz pod nos.
- A gdzie Jamie - spytałam w końcu.
- Poszedł do...
Nie dokończył bo właśnie w tej chwili wszedł do kuchni Jamie niosąc w ręce siatkę z zakupami.
- Dzień dobry - powiedział z uśmiechem na twarzy wręczając mi do ręki jeszcze ciepłą bułeczkę i odłożył resztę zakupów na blat kuchenny.
Coś w jego uśmiechu mi nie pasowało.
Był taki...smutny,zgnębiony.
Wstałam od stołu podeszłam do niego i go przytuliłam.
Popatrzyłam na Daniela i zobaczyłam że na jego twarzy maluje się zaskoczenie.
Jamie odwzajemnił mój uścisk i dał się poprowadzić na górę.
- Co się stało? - spytałam gdy już znaleźliśmy się w jego pokoju.
- Nic. - wzruszył smętnie ramionami. - Po prostu zarwałem noc.
- Bo? - spytałam podejrzliwie.
- Bo pracuje... Ekhm. Pracowałem na nocną zmianę i...
- Wywalili cie. - raczej stwierdziłam niż spytałam.
Skinął głową.

Frajerzy. Nędzni frajerzy sięgnąłem po telefon i napisałem SMS-a do Franka:
Stary. Dziewczyna się czegoś domyśla.
Odpisał po minucie:
Dobra atakujemy wieczorem. Nie odpisuj jeśli się zgadzasz.
 Nie odpisałem.

Komentarze

  1. Zapowiada się fajnie :) narazie to dopiero trzeci rozdział wiec czekam na więcej. Masz duży talent do pisania.. Nie mogę się doczekać kiedy kolejny rozdział naprawdę bardzo mnie zaciekawilas :)
    A no i milo mi będzie jak wpadniesz tez do mnie ;)
    wiu-wiuu.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.