Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 4

Obudził mnie jakiś trzask. Gdy spojrzałam na zegarek okazało się że jest 3:00 nad ranem. Gdy już myślałam że mi się przesłyszało znów rozległ się dźwięk po którym przechodziły ciarki po plecach. Zwlekłam się z łóżka i wyszłam na korytarz. Te trzaski najwyraźniej nie tylko mnie obudziły. Na korytarzu stał Daniel.
- O widzę że ty też nie śpisz - powiedział rozespanym tonem.
- Najwidoczniej - mruknęłam zła na sprawcę tego hałasu.
- Pójdę sprawdzić co się dzieję tam na dole - powiedział i skierował się na schody/
Wystraszona że może mu się coś stać podbiegłam do niego.
- Idę z tobą.
Co dziwne nie zaprotestował. Czyżby się bał?
Gdy już znaleźliśmy się przed domem ujrzałam bezdomnego psiaka który grzebał w śmieciach w poszukiwaniu pożywienia.
I gdy już miałam się odwrócić i wrócić do domu Daniel rzucił się na niego.
Nie!!! - wydarłam się na głos i zaczęłam obkładać mojego brata pięściami.
Chwycił mnie za nadgarstki tak że mi zbielały.
- Uspokój się - wysyczał.
I tylko tyle zdążyłam usłyszeć bo nastała ciemność.

Obudził mnie jej krzyk. Był taki donośny i zarazem tak przeraźliwy że zerwałem się na równe nogi i pognałem na dwór. Gdy tam dotarłem stanąłem jak wryty.
Daniel trzymał nieprzytomną Elenę a koło niego stał...tranman. I to w dodatku ten sam co stał na miejscu wypadku tamtej nocy gdy...
Moje rozmyślania przerwało parsknięcie Daniela.
- I co? Myślałeś żej jesteś taki fajny co?
Gdy rzuciłem się na niego prze teleportował się kawałek dalej. Gdy szykowałem się po raz drugi do skoku dostałem cios w plecy.
Ból był oszałamiający.
Weź się w garść - napomniałem siebie i po chwili stałem się Strażnikiem. Dobyłem seraficki miecz i rzuciłem się na mojego współlokatora.
Elena wyślizgnęła mu się z rąk i wylądowała na trawniku.
Odetchnąłem z ulgą.
Ale na krótko.
Zaraz potem w zasięgu mojego wzroku pojawił się portal. Czarny.
Próbowałem go zamknąć ale tranmany mnie osaczyli.
Daniel zaczął mnie dusić a jego kompan zaprał mi nóż. W momencie gdy go odrzucił na bok odetchnął z ulgą.
Bowiem nie tylko nasze portale mogą zadać ból albo śmierć ale także nasza broń.
Tak więc tranman podszedł do Eleny, wziął ją na ręce i zaczął iść energicznie w stronę portalu.
Próbowałem się wyrwać ale powoli zaczynało mi brakować tlenu.
W chwili gdy zaczęły mi się pojawiać mroczki przed oczami Daniel zwolnił uścisk.
Osunąłem się ledwie przytomny na trawnik i rozejrzałem się zdezorientowany.
Elena z zakrwawionym ostrzem klęczała na trawniku a koło niej leżał nieprzytomny tranman z zakrwawioną ręką.
Popatrzyłem na Daniela.
Miał szramę na ręce i słaniał się na nogach.

- Nic ci nie jest? - spytałem po raz setny Elenę.
- Nie Jamie ale,co to było? - spytała szlochając.
- Najwidoczniej Daniel nie jest milutkim bratem - splunąłem.
Jej oczy wypełniły się jeszcze bardziej łzami o ile to możliwe.
- Nie prawda!!! - wykrzyczała.
- Ale trafiłaś ich ostrzem. - powiedziałem coraz bardziej zdezorientowany jej zachowaniem.
- Bo nie chciałam żeby Daniel cię udusił. - rozpłakała się na całego i wtuliła się w moją koszulę Strażnika którą uważała za piżamę.
 - Jamie ja...
- Tak Eleno?
- Ja cię kocham.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.