Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 13

                                 Elena
Obudziły mnie pierwsze promienie słońca. Wstałam powoli i rozciągnęłam się. Po chwili założyłam szlafrok i wyszłam z pokoju. Na korytarzu skusił mnie niesamowity zapach. Miód. Maliny. I... Naleśniki! Pobiegłam czym prędzej w kierunku kuchni. Gdy już tam dotarłam Jamie stał przy kuchennej wyspie z kwiatami w ręku. Podszedł do mnie i mi je dał. Pocałowałam go szybko w usta i obróciłam się do zawartości mojego talerza.
-  Zaraz was zjem - uśmiechnęłam się w kierunku mojego śniadania.


                         Jamie
Gdy Elena pałaszowała naleśniki nagle wyprostowała się na krześle i zaczęła tępo upatrywać się w przestrzeń. Podszedłem do niej szybko i nią potrząsnąłem. Natychmiast oprzytomniała i popatrzyła na mnie z przerażeniem i odsunęła się z krzesłem do tyłu.
- Nie zbliżaj się - szepnęła.
Popatrzyłem na nią z niepokojem.
Czyżby eliksir nie zadziałał?
- Dlaczego? - spytałem z niepokojem.
 - Bo jestem Strażniczką - szepnęła.
Uniosłem pytająco brew.
- Przez ciebie nią jestem.
Zdębiałem.
- I? - spytałem.
- I nie będę robić tego co wy. Zostałam zmuszona do tej funkcji i rezygnuje. - to powiedziawszy wstała z krzesła i wybiegła z kuchni.
Gdy pobiegłem za nią w korytarzu zatrzymał mnie Hans i wyciągnął w moim kierunku rękę z kopertą.
Wyrwałem Hansowi jednym ruchem kopertę z ręki i jednym ruchem ją otworzyłem.
Drogi Jamie... czy raczej Jonathanie,pisze do Ciebie ten list aby powiedzieć Ci że odchodze. Odchodzę z tego świata. 
Odchodzę z Amatrisu. Pewnie czytając ten list myślisz że chce skończyć ze swoim życiem. To prawda. Chce skończyć życie Strażniczki. Alexandra(Alice)

Po przeczytaniu tęgo listu zacząłem osuwać się na ziemie. Pierwszy raz w życiu.

                                          
Elena
Wszystko miałam spakowane. Wzięłam walizkę z łóżka i wyszłam drogą pożarową na dwór. 
Przynajmniej nikt mnie nie zatrzymał - pomyślałam i skierowałam się w stronę przystanku autobusowego.


Na dworcu kupiłam bilet i gdy byłam już w pociągu dopadła mnie kolejną dawka wspomnień. Odpędziłam je szybko i skupiłam się na widokach za oknem. 
Po drugiej stronie wszystko wyglądało inaczej. Wszystko.
W kierunku pociągu szła dziewczyna z moich wspomnień. Wprawdzie pojawiła się w nich na ułamek sekundy ale to wystarczyło żebym ją zapamiętała. 
Po chwili weszła do mojego przedziału i usiadła koło mnie. Gdy mnie zauważyła popatrzyła na mnie że zdziwieniem. 
- Co Ty tu robisz? - spytała.
Wzruszyłam ramionami.
- Nie chce być Strażniczką. - szepnęłam.
- Więc dlatego będziesz do Atlanty? - spytała z rozbawieniem.
Wzruszyłam ramionami.
Siostra Jamiego rozejrzała się wokoło po czym upewniwszy się że nikt nie patrzy wyczarowała portal.
- To moja ostatnia wizyta tutaj - szepnęła.
- Jak to ostatnia? - spytałam.
- Też rezygnuje z bycia Strażniczką. - To powiedziawszy skierowała się do wielkiego budynku z napisem ,,Rada Amatrisu" na ścianie. Drzwi budynku same się otworzyły.
Gdy znalazłyśmy się w środku jak z podziemi wyrosła trójka osób. Najstarsza z nich przedstawiła się jako Sophia. Miała długie blond kręcone włosy i uśmiechała się lekko. Wyglądała dostojnie.   
- Elena i Alexandra - rzekła spokojnie.
Popatrzyłam na Alice zdezorientowana. 
Alice się lekko ukłoniła. Zrobiła to samo.
- Po co tu przyszłyście? - spytała Sophia.
- Żeby przestać być Strażniczkami milady. - odparła Alice.
Strażniczką popatrzył na mnie.
- Czy to prawda? - spytała mnie.
- Tak proszę pani.
Sophia roześmiała się perlistym śmiechem.
- Dobrze już dobrze. Czas zaczynać. 
Sekundę później pchnęło nas do tyłu. Po chwili czułam coś na kształt wysysania energii. Bolało. Zaczęłam krzyczeć. Zaczęło boleć jeszcze mocniej. I gdy już myślałam że to koniec ból ustąpił.
- Już po wszystkim - rzekła Sophia. - Nie jesteście już Strażniczkami. Tylko zwykłymi ludźmi. Odeśle was do domu.
I tak zrobiła.




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.