Rozdział 13

                                 Elena

Obudziły mnie pierwsze promienie słońca. Wstałam powoli i rozciągnęłam się. Po chwili założyłam szlafrok i wyszłam z pokoju. Na korytarzu skusił mnie niesamowity zapach. Miód. Maliny. I... Naleśniki! Pobiegłam czym prędzej w kierunku kuchni. Gdy już tam dotarłam Jamie stał przy kuchennej wyspie z kwiatami w ręku. Podszedł do mnie i mi je dał. Pocałowałam go szybko w usta i obróciłam się do zawartości mojego talerza.

-  Zaraz was zjem - uśmiechnęłam się w kierunku mojego śniadania.

                         Jamie

Gdy Elena pałaszowała naleśniki nagle wyprostowała się na krześle i zaczęła tępo upatrywać się w przestrzeń. Podszedłem do niej szybko i nią potrząsnąłem. Natychmiast oprzytomniała i popatrzyła na mnie z przerażeniem i odsunęła się z krzesłem do tyłu.

- Nie zbliżaj się - szepnęła.

Popatrzyłem na nią z niepokojem.

Czyżby eliksir nie zadziałał?

- Dlaczego? - spytałem z niepokojem.

 - Bo jestem Strażniczką - szepnęła.

Uniosłem pytająco brew.

- Przez ciebie nią jestem.

Zdębiałem.

- I? - spytałem.

- I nie będę robić tego co wy. Zostałam zmuszona do tej funkcji i rezygnuje. - to powiedziawszy wstała z krzesła i wybiegła z kuchni.

Gdy pobiegłem za nią w korytarzu zatrzymał mnie Hans i wyciągnął w moim kierunku rękę z kopertą.

Wyrwałem Hansowi jednym ruchem kopertę z ręki i jednym ruchem ją otworzyłem.

Drogi Jamie... czy raczej Jonathanie,pisze do Ciebie ten list aby powiedzieć Ci że odchodze. Odchodzę z tego świata. 

Odchodzę z Amatrisu. Pewnie czytając ten list myślisz że chce skończyć ze swoim życiem. To prawda. Chce skończyć życie Strażniczki. Alexandra(Alice)

Po przeczytaniu tęgo listu zacząłem osuwać się na ziemie. Pierwszy raz w życiu.

                                          Elena

Wszystko miałam spakowane. Wzięłam walizkę z łóżka i wyszłam drogą pożarową na dwór. 

Przynajmniej nikt mnie nie zatrzymał - pomyślałam i skierowałam się w stronę przystanku autobusowego.

Na dworcu kupiłam bilet i gdy byłam już w pociągu dopadła mnie kolejną dawka wspomnień. Odpędziłam je szybko i skupiłam się na widokach za oknem. 

Po drugiej stronie wszystko wyglądało inaczej. Wszystko.

W kierunku pociągu szła dziewczyna z moich wspomnień. Wprawdzie pojawiła się w nich na ułamek sekundy ale to wystarczyło żebym ją zapamiętała. 

Po chwili weszła do mojego przedziału i usiadła koło mnie. Gdy mnie zauważyła popatrzyła na mnie że zdziwieniem. 

- Co Ty tu robisz? - spytała.

Wzruszyłam ramionami.

- Nie chce być Strażniczką. - szepnęłam.

- Więc dlatego będziesz do Atlanty? - spytała z rozbawieniem.

Wzruszyłam ramionami.

Siostra Jamiego rozejrzała się wokoło po czym upewniwszy się że nikt nie patrzy wyczarowała portal.

- To moja ostatnia wizyta tutaj - szepnęła.

- Jak to ostatnia? - spytałam.

- Też rezygnuje z bycia Strażniczką. - To powiedziawszy skierowała się do wielkiego budynku z napisem ,,Rada Amatrisu" na ścianie. Drzwi budynku same się otworzyły.

Gdy znalazłyśmy się w środku jak z podziemi wyrosła trójka osób. Najstarsza z nich przedstawiła się jako Sophia. Miała długie blond kręcone włosy i uśmiechała się lekko. Wyglądała dostojnie.   

- Elena i Alexandra - rzekła spokojnie.

Popatrzyłam na Alice zdezorientowana. 

Alice się lekko ukłoniła. Zrobiła to samo.

- Po co tu przyszłyście? - spytała Sophia.

- Żeby przestać być Strażniczkami milady. - odparła Alice.

Strażniczką popatrzył na mnie.

- Czy to prawda? - spytała mnie.

- Tak proszę pani.

Sophia roześmiała się perlistym śmiechem.

- Dobrze już dobrze. Czas zaczynać. 

Sekundę później pchnęło nas do tyłu. Po chwili czułam coś na kształt wysysania energii. Bolało. Zaczęłam krzyczeć. Zaczęło boleć jeszcze mocniej. I gdy już myślałam że to koniec ból ustąpił.

- Już po wszystkim - rzekła Sophia. - Nie jesteście już Strażniczkami. Tylko zwykłymi ludźmi. Odeśle was do domu.

I tak zrobiła.