Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 14

New Jersey. Kto by pomyślał. Ja nie. Rozglądając się po nie wielkiej kawalerce zdałam sobie sprawę jak bardzo zmieniło się moje życie w ciągu ostatniego miesiąca. Wypadek. Jamie. Strażnicy. Wzdrygnęłam się na myśl o tych trzech rzeczach. Odłożywszy walizkę na bok zaczęłam się zastanawiać od czego zacznę swoje nowe życie w New Jersey.
Naglę mnie olśniło.
Od śledztwa.
                                        Jamie
Obudziłem się z dziwnym odrętwieniem. Elena. Już trzeci dzień jej szukam. Wszystko na nic. Straciłem ją. Przez Strażników.
- Wstawaj z wyra. - usłyszałem głos Hansa.
Nakryłem się z powrotem kołdrą i postanowiłem go ignorować.
- Coś za mało szukasz swojej Eleny. - zadrwił.
- Spadaj
- Jak sobie chcesz. Rada nie będzie zadowolona gdy olejesz totalnie swoje obowiązki.
- Mam gdzieś Rade.
Uniosłem brew.
- Nie patrz tak na mnie Hans. To oni...  To oni mi ją odebrali.
                                      Elena 
W poczekalni było dosyć tłoczno. Spocone ciała nacierały na mnie z każdej strony. Z trudem przepchnęłam się do gabinetu Emily High która była matką mojego byłego chłopaka. W przeciwieństwie do syna przepadała za mną. Gdy znalazłam się w jej gabinecie widać było na jej twarzy zaskoczenie.
- Elena? Co cię sprowadza?
- Wypadek w którym zginęli moi rodzice. - powiedziałam bez dodatkowych wstępów.
- Bardzo mi przykro z powodu twoich rodziców. Ale jak miałabym Ci pomóc?
- Akta. Dokumenty. Wszystko.
- Wiesz że nie mogę ci ich udostępnić.
Popatrzyłam na nią znacząco.
- No już dobrze dobrze. Tylko się nimi nie chwal.

Gdy już miałam wychodzić z Ty czego chciałam w torebce Emily mnie zatrzymała.
- Eric o ciebie pytał.
Zdębiałam.
- Martwi się o ciebie.
Wzdrygnęłam się na dźwięk tych słów i wypadłam z budynku jak burza.
No i wpadłam na... Hansa.
Odsunęłam się od niego natychmiast.
Ruszyła szybko w kierunku najbliższej taksówki jednak on ruszył za mną.
- Zostaw mnie w spokoju! - wydarłam się w przestrzeń.
Dogonił mnie jednak szybko i spojrzał mi prosto w oczy.
- Jamie tęskni.
Wzruszyłam ramionami.
- I co z tego?
Chwycił mnie za ramiona i zaczął potrząsać.
- Co ty sobie myślisz że możesz tak po prostu sobie uciec.
Zaczęłam cedzić przez zęby:
Wkręciliście mnie w niezły syf. I cudem z niego wyszłam. Nie chce was popaprańcy znać.
Wyminęłam Hansa z myśleniem że po cholerę włożył ten garnitur i wsiadła do taksówki.

Same ciągi liczb. Gdy już mam skapitulować dostrzegam wciśniętą na dół teczki kopertę.
Otwieram ją i rozkładam kartkę którą znalazłam w kopercie.
Według protokołu nr. 3245 można stwierdzić że kierowca który spowodował wypadek był całkowicie trzeźwy i świadomy tego co się stało. Jak później powiedział zagapił się i wjechał w aut osobowe. Droga Emily sprawdź ten adres:
Dover Street 57 Atlanta.
Tam prawdopodobnie mieszka sprawca. Uciekł z miejsca wypadku.
Zamarłam. W tym liście znajdował się adres sprawcy tego nieszczęścia.

Kilka godzin później stałam na Dover Street i spoglądając na swoją nową sukienkę zastanawiałam się jak mam to wszystko rozwiązać.
Po chwili zganiłam się w myślach za tchórzostwo i zadzwoniłam do furtki.
Otworzono mi szybko. Weszłam szybko za furtkę i pognałam w kierunku zacienionej szopy. Tam pomyśle jak to załatwić. Jak załatwić mordercę moich rodziców.
Gdy weszłam do szopy zamarłam. Na środku szopy stał Eric High - mój były chłopak.
- Kogo my tu mamy? - spytał drwiąco.
- Ty tu... Tu mieszkasz? - wyjąkałam.
- Tak. Spodziewałem się ciebie. Teczka czekała od dawna.
Zamarłam.
- Zaplanowałeś to? - wyszeptałam.
- Co do minuty. Zdradziłaś mnie. Z NIM. Moim największym wrogiem. To Ty miałaś zginąć. Do twoich rodziców nic nie miałem.
Nagle na gardle poczułam chłód metalu.
- Żegnaj kochanie. - splunął Eric.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.