Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 18

Dzięki znakowi Jamiego szybko wyszłam ze szpitala. Siedząc w ramionach Johna zaczęłam wspominać.
Zaraz po moim ,,Dlaczego?" chwycił mnie w ramiona. Przytulaliśmy się długo. Bardzo długo. Potem położył mnie na łóżku i położył się obok.
Następnego dnia mnie wypisali.
Z zamyślenia wyrwał mnie głos Johna.
- A może byśmy tak poszli do Cocoa Dancing na tańce? Tam się poznaliśmy. - dał mi buziaka w czoło.
Wtuliłam się w niego mocniej.
- Z przyjemnością.

Do Cocoa Dancing dojechaliśmy szybko. John się ciągle wpatrywał we mnie . Zresztą ja w niego też.
- Ślicznie wyglądasz. - powiedział z iskierką w oku.
Spojrzałam na siebie.
Miałam na sobie białą koronkową bluzkę z perełkami i czarną spódnice.
Włosy pofalowane, spięte tak żeby wyglądały na krótkie i przepaskę we włosach.
Dotknęłam szyi z rozczuleniem.
Był na niej naszyjnik z różnych kamieni.
To dokładnie tak wyglądałam gdy poznałam Johna.
Pocałowałam go w odpowiedzi.
- Ty też wyglądasz niczego sobie. - dodałam patrząc na jego garnitur.
Dość szybko zaczęliśmy tańczyć.
Nie wiem ile przetańczyliśmy aż pojawiła się nasza ulubiona piosenka.
Zaczęliśmy wolny taniec.
Chwilę przed obrotem John zapytał:
Wyjdziesz za mnie.
Wykonałam automatycznie obrót pełna niewysłowionego niedowierzania i szczęścia.
Gdy skończyłam robić obrót wtuliłam się w Johna i szepnęłam:
Tak. Kocham Cię. Nawet nie wiesz jak bardzo.
Po skończonym tańcu odeszliśmy na bok i mój narzeczony wsunął mi srebrny pierścionek z diamencikiem na palec.
- Jeszcze raz ci dziękuje. - powiedziałam że łzami w oczach i go przytuliłam.
                                   Jamie
- Nie uwierzysz co się stało. - powiedziała Alice wchodząc do kuchni.
- Oświeć mnie więc. - burknąłem odkładając szklankę na stół.
- Kat i John się zaręczyli.
- I co z tego? - walnąłem pięścią w stół i wstałem gwałtownie. - I jeszcze mi powiesz że biorą dzisiaj ślub?
- Właściwie to tak. - spojrzała na mnie wyzywająco. - Na ziemi. Dostaliśmy zaproszenie.
- To sobie idź. - wycedziłem i wyszłem z kuchni.
                                   Kat 
Myślisz że ta bluzka będzie dobra na wesele? - spytałam Johna. - No wiesz coś na al'a lata 60-te. I jeszcze opaska i kolczyki.
Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze.
- Nie sądziłam że dożyje tego dnia. - szepnęłam.
Obróciłam się do niego i go objęłam. - Do mojej babci i twoich rodziców.
 - Już ich uprzedziłem. Mieli pretensje że ich okłamałem ze swoją śmiercią ale im przeszło gdy powiedziałem im że bierzemy ślub. - uśmiechnął się krzywo.
                                  John
W kościele było pełni gości. Popatrzyłam z czułością na moją przyszłą żonę.
Wpatrywał się z zachwytem w swoją sukienkę.
Swoją wymarzoną sukienkę.
Był to gładki kawałek materiału opasający klatkę piersiową aż do pasa gdzie łączył się z lekko rozkloszowanym tiulem.
Do tego białe pantofelki.
Złapała mój wzrok i się cudownie uśmiechnęła.
Podeszliśmy do ołtarza i zajęliśmy swoje miejsca.
                                 Jamie
- Ja Katherine biorę sobie ciebie Johnie za męża...
Bla, bla, bla.
Nie wiem czemu ale od pojawienia się Johna jestem o niego zazdrosny.
Może to dlatego że sam miałem kiedyś takie plany co do Eleny a Kat wygląda tak samo jak ona?
Popatrzyłem na Alice zajmującą miejsce świadka.
Wyglądała na szczęśliwą.
Może ja też powinienem wyluzować?

Na weselu śmiechu i zabawy nie było końca. Wszyscy doskonale się bawili. Ja też do czasu kiedy nie nadeszła pora życzeń.
Gdy przyszła moja kolej i Alice, Alice rzekła:
Życzę wam żebyście żyli długo i szczęśliwie i żeby się to spełniło macie wypić to. - podała im pudełko. - Otwórzcie i wypijcie teraz. To napój nieśmiertelności. Nic was wtedy nie zabije. Nawet cios w serce.
Rozejrzałem się nie spokojnie czy czasem nikt nie usłyszał słów mojej siostry.
Na szczęście nikt.
Kat popatrzyłam na nią że zdziwieniem.
- Po co nam to?
- Paul - szepnęła. - Wieczną młodość w pakiecie. - wyglądała na speszoną.
Kat wpatrywał się w Johna.
- Nie chce cię znowu stracić - powiedział.

Po skończonych życzeniach pod czujnym okiem Alice wypili do dna swój prezent.
Gdy wróciłem na swoje miejsce spostrzegłem karteczkę:
Przekaż wiadomość parze młodej że czekam na nich i wszystkich Strażników z prezentem w Sali Ślubów w Amatrisie.
                                                                Paul

Wszyscy zgromadziliśmy się w Sali Ślubów.
Nie czekaliśmy długo na Paula. Pojawił się znikąd z... ciałem Eleny.
Zacisnąłem pięści.
- Drodzy nowożeńcy. Drodzy zebrani. - zaczął swoją przemowę. - Oddam wam Elenę. Za friko. Żywą. Mam dzisiaj dzień dobroci dla zwierząt. Ale tylko dziś. - dodał surowym tonem.
Z jego rąk strzeliła fala białego światła. To światło wnikło w Elenę która zaczęła kasłać.
- Do jutra kochani - powiedział Paul po czym zniknął.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.