Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 21

- Ale właściwie dlaczego zerwałeś z Sophią? - spytał Jamie.
Siedzieliśmy w barze i rozmawialiśmy.
- Zerwałem z nią bo okazało się że służy mojemu ojcu i że związała się ze mną żeby mu donosić o mnie. A Elenę to wiedziałem że przywrócisz do życia. - wychyliłem kieliszek do końca.
- O co chodzi z tą blokadą na Anioły? - spytał niespodziewanie mój brat.
Westchnąłem.
- Blokada powstaje z czarnej mocy która zabija lub zamienia w złe istoty wszystkie anioły. Ja zostałem ostatnim wolnym. To trochę frustrujące. Musze pokonać zablokowane Anioły i zabić ojca a to nie będzie proste. Ale czy cokolwiek jest?
- wychyliłem kolejny kieliszek.
- Nic nie jest. - przyznał Jamie. - Elena nie chce mnie znać ale jednocześnie kocha. Co tak na mnie patrzysz? Ja ją tylko i wyłącznie cytuje.
Parsknąłem śmiechem.
- To co z wami będzie?
- Nic. Nic nie będzie. Można powiedzieć że otrzeźwiałem z miłości. - spojrzał na mnie poważnie. - Lepiej mi powiedz co to była za bójka w kaplicy ta na pogrzebie.
- Iluzja. Tym zakrywam swoje prawdziwe cele i nikt nie odkryje kim naprawdę jestem.

- Paul? - spytała zdziwiona Sophia otwierając mi drzwi.
- Najwidoczniej. - parsknąłem. - Gdzie jest ojciec?
Sophia próbowała mi zamknąć drzwi przed nosem ale w porę je zablokowałem.
- Nie tak prędko. - odparłem i wszedłem do środka.
- Nie powinieneś czasem ożywić Alice? - spytała z przekąsem.
- Przecież wiesz że nie mogę tego zrobić bo ją zablokowałaś tak że jakbym to zrobił to by wszyscy Strażnicy umarli.
Prychnęła.
- Coś jeszcze bo spieszę się?
Doskoczyłem do niej i złapałem za gardło.
- Gdzie jest ojciec? - wycedziłem przez zęby.
- Sam możesz go odnaleźć. - wychrypiała.
- Zablokował lokalizację. Gadaj. - zacisnąłem rękę jeszcze bardziej.
- Wenecja
Puściłem ją.
- Pójdziesz ze mną i się przekonamy czy mówisz prawdę. A do tego czasu będziesz moim zakładnikiem.
Na jej rękach pojawiły się anielskie kajdanki.
- Zapłacisz mi za to Elex. - wycedziła przez zęby.
- Nie mów do mnie nazwiskiem Lennox. - powiedziałem zdenerwowanym głosem i zacisnąłem jej mocniej kajdanki. - W drogę.
                                     Elena
Wszystko było już przygotowane. Kołek, list pożegnalny. Właśnie miałam iść na dach gdy do pokoju wszedł John.
- Dobrze się czujesz? - spytał i zaczął mi się przyglądać.
- Dosyć dobrze. - szepnęłam. - Po... Po prostu jestem głodna.
- Pójdę do lodówki. Zaraz wracam.
Gdy zniknął za drzwiami błyskawicznie wyjęłam kołek z kieszeni i wbiłam sobie tam gdzie trzeba.
Prosto w serce.
                                    John
Gdy weszłem do pokoju zamarłem. Elena leżała z szeroko otwartymi lecz nie ruchomymi oczyma i z kołkiem w sercu. Podbiegłem i się upewniłem że na pewno nie żyje. W momencie gdy kładłem jej rękę na miejsce z wnętrza dłoni wyleciała kartka. Była zaadresowana do Jamiego więc odłożyłem ją na stół.
Ciało oczyściłem i zakryłem ranę.
Reakcja Jamiego gdy wrócił niezbyt mnie zdziwiła.
Chodził po pokoju i powtarzał coś zdenerwowany pod nosem.
Zgarnął list ze stołu i zaczął go czytać na głos.
Drogi Jamie
Pewnie myślisz że byłam szalona bo ciągle próbowałam się zabić. I wreszcie mi się udało. Zrobiłam to bo byłam wampirem a tego nie da się cofnąć. Ty napewno nie chciałabyś kogoś takiego jak ja. Nie miej żalu do Paula. On nie chciał. Wiem że to ma być list pożegnalny ale jakoś mi nie idzie pisanie ich.   Twoja na WIEKI Elena


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.