Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 19

Elena zaraz po akcji w Sali Ślubów została przeniesiona do szpitala.
W momencie kiedy my i Alice byliśmy jedynymi odwiedzającymi Eleny obudziła się.
Uśmiechnęła się pięknie do Alice ale gdy mnie dostrzegła wpadła we wściekłość.
- Co ty tu do cholery robisz? - jej oczy ciskały błyskawice. - Chce natychmiast wrócić do New Jersey... Chce...
- Wrócić do matki swojego zabójcy? - przerwałem jej z drwiną w głosie. - Ona nie żyje.
W tym momencie do sali weszła Kat. Elena zdębiała na jej widok.
- Twój zabójca też. - szepnęła.
- Co mój zabójca też? - spytała Elena odzyskując rezon.
- Nie żyje. - wycedziłem przez zęby. - Moja siostra nieomal zginęła przy tej akcji.
- Nikt wam nie kazał. - prychnęła po czym wstała z łóżka.

Chwilę po jej wyjściu z pokoju rozległ się alarm. Zapanowała wielka wrzawa. Strażnicy poustawiali się w szyku bojowym.
Razem z Alice przemieniliśmy się i dołączyliśmy do reszty.
Chwilę później pojawił się Paul w towarzystwie... Eleny.
Widać była przestraszona. Gdy Paul zwolnił uścisk szybko pod biegła do mnie i się za mnie schowała.
Alice prychnęła.
- Przemień się. - syknęła do Eleny.
Elena słysząc te słowa splunęła i wyrwała mi miecz.
- Na nich! - krzyknęła.
Chwilę później rozpętała się bitwa.
Wszystko dla mnie działo się dla mnie jak we śnie.
Ostudził mnie dopiero widok upadającego przede mną ciała.
Dobyłem miecza i rzuciłem się w wir bitwy.
Z każdą minutą przeciwników było coraz więcej.
W pewnym momencie ktoś wziął mnie za rękę i pociągnął na bok.
To była Elena.
- Dlaczego Kat i John grają nieczysto?
- Nieczysto? - spytałem zdenerwowany. - Kobieto! Wywołałaś bitwę. Ciężką. Giną ludzie. A ty pytasz czemu ktoś gra nieczysto?
- Chyba mam prawo wiedzieć? - spytała cukierkowatym tonem który doprowadził mnie do furii.
- Nie masz prawa! Żadnego! Po cholerę żyjesz. - wydarłem się na nią.
Po tych słowach odeszła.
Elena
- Daj mi nieśmiertelność. - powiedziałam do Paula.
- Zgoda. Ale jest warunek. - pogładził mnie po policzku.
Zdziwił mnie ten gest.
Chwilę później w jego rękach pojawił się kielich z czerwonym jak krew płynem.
- Dam ci go wypić jeśli przyłączysz się do mnie. - W tym momencie utworzył pole i ochronił mnie przed strzałą. - Pomyśl... - Wskazał na strzałę która by mnie nieomal zabiła. - Gdyby nie oni to siedziała byś teraz na kanapie z siostrą i tak dalej.
- Zgoda. - rzekłam bez chwili zastanowienia.
- Grzeczna dziewczynka. - Podał mi kielich.
Wypiłam jego zawartość duszkiem.
Nagle poczułam się niesamowicie silna... i głodna.
- Czemu mam ochotę... na krew? Jestem wampirem? - spytałam z przerażeniem w głosie.
- Cholera! Musiałem się pomylić! - wyszeptał Paul. - Musiałem pomylić płyny.
Lecz niesłyszałam tych słów. Wpatrywałam się w pulsującą żyłę na szyi Jamiego.
Pognałam w jego kierunku.
- Co ty robisz? - próbował się wyrwać.
Gdy znaleźliśmy się na dworze nie mogłam się powstrzymać.
Wbiłam się w jego szyję i zaczęłam pić jego krew. Chwilę później ktoś mnie oderwał od Jamiego. To był Paul. Przywiązał mnie do najbliższego drzewa.
- Co ja zrobiłam? - wyszeptałam patrząc jak z Jamiego powoli uchodzi życie.
- Można by powiedzieć że przegryzłaś mi tętnice. - wysapał Jamie.
Paul uklęknął i zaczął rysować na nim znak uzdrawiający.
Jamie popatrzył na niego z zaskoczeniem.
- Co ty robisz?
- Ratuje brata.
- Co? - spytał zszokowany Jamie.
- To co widzisz? - powiedział wstając z ziemi. - Powstanie się już skończyło. Ja muszę wywieść Elenę bo ją zabiją.
- Nigdzie nie jadę. - wyszeptałam. - Niech mnie zabiją. Należy mi się. Jamie ma rację. Po cholerę żyję.
- Nie mów tak. - powiedział Paul odwiązując mnie.
Wyrwałam mu się.
- Zostaw mnie. Pójdę żeby mnie zabili.
- Nie zabiją cię. - koło mnie stała Kat. - Nie zabiją cię. Nie zabiją...
- Znowu ma atak. - powiedział Jamie chwytając ją za rękę. - Zatrzymam kogo trzeba. Jedźcie. - spojrzał Paulowi w oczy. - Dziękuje Paul.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.