Przejdź do głównej zawartości

Rozdział 29

Paul
- I jak on się czuje? - usłyszałem głos Layli.
Obróciłem się w jej kierunku i ją przytuliłem.
- Próbuje zgrywać macho ale mu coś nie idzie.
- Może ja spróbuje? Wiem że minął miesiąc ale...
- Dobra idź. - przerwałem jej.
Dała mi buziaka w policzek na pożegnanie i przeszła przez portal.
Jamie
Właśnie podnosiłem się z podłogi kiedy nagle pojawił się portal.
Chwyciłem pierwszą rzecz z brzegu i uniosłem do góry.
Patelnie.
Patelnie z cieknącym na podłogę sosem.
Brawo.
Po chwili przede mną stała Layla i wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem.
- Jamie co ty robisz? - spytała zamiast powitania.
Natychmiast opuscilem rękę i poszedłem do kuchni po ręcznik.
- Co cię sprowadza? - spytałem zabierając się do wycierania podłogi.
- Ty. A konkretnie twój stan emocjonalny.
Przerwałem robotę w półruchu i popatrzyłem na nią zdenerwowany.
- Rozumiem że Paul cię tu przysłał. Przykro mi ale poniósł porażkę na tym polu. Nie. Zmienie. Zdania. - powiedziałem przez zaciśnięte zęby.
Layla podeszła do mnie pewnym krokiem.
Wzięła ode mnie ręcznik i uważając żeby z niego nie ciekło wrzuciła go do zlewu po czym przyszła ze świeżym.
- Nie każe ci. - wyszeptała po czym pomogła mi wstać. - Idź się umyć ja dokończe resztę.
Gdy po ożeźwiającym prysznicu usiadłem na łóżku nie mogłem wyjść z podziwu dla Layli.
Nieznamy się specjalnie długo a ona dba o mnie.
Dba tak jak Susan.
Czemu mi się teraz przypomniała?
Gdyby się dało cofnąć czas...
Gdyby się dało cofnąć czas i te syfiaste rzeczy które się schrzaniły.
Na przykład nie poszlibyśmy na ten tragiczny w skutkach spacer.
Nie poznałbym Kat ani Eleny których odejście sprawiły mi tyle bólu.
W geście bezradności cisnąłem poduszką na przeciwległą ścianę.
Layla uchyliła się przed nią wchodząc do pokoju.
- Jamie? - spytała niepewnie.
- Chce gadać z Paulem.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Rozdział 1

Jezu! Co ty gadasz? - nie mogłam w  to uwierzyć - I powiedział ci że tam jedziemy? Moje zdziwienie nie znało granic . Pomysły Jacka czasami  przechodziły ludzkie pojęcie. Odłożyłam telefon i poszłam się pakować. Za dwa dni miałam dojechać do moich przyjaciół na razie jednak jechałam z rodzicami w góry. Moim zdaniem jechanie gdzieś daleko na dwa dni jest bezsensowne. No ale cóż. Nie mam za dużego wyboru. Trzeba się cieszyć tym co się ma. Ferie się niedługo kończą a ja jeszcze nigdzie nie wyjechałam. Nie to co Monica. Ona już była w Kanadzie,Meksyku,Brazylii. Gdy skończyłam się pakować do mojego pokoju weszła mama. -Nidzie nie jedziemy-powiedziała zakładając ręce na piersi. -A wyjazd do Montany? -Zawieziemy cię tam z tatą -odparła beznamiętnie. Skinęłam głową, wzięłam walizkę i wyszłam z pokoju. Gdy doszliśmy do samochodu przypomniało mi się że zostawiłam telefon na biurku. Obróciłam się na pięcie i ruszyłam w kierunku domu. -Gdzie idziesz?- spytał tata. -Po telefon!-...

Rozdział 2

Zmienianie imienia. Kto to wymyślił? Hemingway. Tylko on ma takie pomysły. No cóż. Jak służba to służba. Tylko jakie imię? Manson? Za poważne. Michael? Taa zmieńmy od razu nazwisko na Jackson. Będzie ubaw. Odpada. John? Brr. Imię przywódcy. Już miałem skapitulować gdy usłyszałem za sobą głos: Jamie oszalał. Jedzie na koncert tego beztalencia. Jamie? Hmm. Nawet nie taki zły po mysł. Wpisałem w formularz to imię i podszedłem do okienka. Siedząca tam pani mrucząc pod nosem przybiła kilka pieczątek, coś podpisała i mruknęła do mnie: Opłata i jest pan wymarzonym Jamiem. Wyjąłem z kieszeni odliczoną kwotę i jej podałem. Wymarzony Jamie - mruknęła a ja wyszłem z urzędu trzaskając drzwiami. Hemingway jeszcze mi za tego Jamiego zapłaci!                                                           *  *  * Obudziłam się z kołataniem g...

Prolog

Wyglądam jak człowiek. Ale nim nie jestem. Mogę dać komuś nieśmiertelność. Nie za pomocą dania komuś swojej krwi, czy ukąszenia. To zupełnie inna bajka. Moim zadaniem jest opieka nad ludźmi. Szczególnie nad jednym człowiekiem.